นานมาแล้ว.....

แต่ก่อนนี้โลกไม่ได้เหมือนกับตอนนี้ ผืนทราย กับ มหาสมุทร ถูกแยกออกจากกัน ความเศร้าสลดเกิดขึ้น
แต่ทรายกับทะเล ทั้งสองเป็นเพื่อนรักกัน ต่างสัญญาว่าจะเคียงคู่กันตลอด...

แต่แล้ว...โลกก็ค่อยเปลี่ยนแปลงไป พร้อมๆกับแยกทรายและทะเลออกจากกันไป...นานเท่านาน...ไม่มีวี่แวว่า...ทรายกับทะเลจะได้กลับมาเจอกัน
 
ทรายเฝ้ารอให้ความหลังกลับมาเป็นแบบเดิม...คือต้องการให้ทะเลโอบอุ้ม ห่มล้อมเอาตัวเองไว้เพราะมันจะได้ไม่ต้องเหือดแห้งและแสบร้อนจากพระอาทิตย์ และหนาวเหน็บแทบแตกละเอียดเมื่อคราวที่ถึงตอนกลางคืน 

ทรายเฝ้าถามดวงดาวและดวงจันทร์ว่า...
"ดวงจันทร์เจ้าขา... เวลานี้ซึ่งนานหนักหนา จะมีใครบอกกับข้าได้บ้างมั้ยว่าทะเลบัดนี้อยู่หนใด"

ดวงดาวและดวงจันทร์ตอบแต่เพียงว่า...
"ทะเลอยู่ในที่ไกลแสนไกล...ห่างจากที่นี่ เพราะทะเลอยู่อีกซีกโลกหนึ่ง"

ทรายสุดเศร้า เม็ดทรายเม็ดเล็กๆเริ่มแตกละเอียด ถูกลมพัดปลิวละล่องคล้ายกูร้องร่ำไห้เพราะความคิดถึง

หัวใจของเม็ดทรายมันคาดการณ์อะไรไม่ได้ทั้งสิ้น...ที่จะหวังให้ทะเลมาคู่กับทรายเหมือนเดิม...เฝ้าและรอ..แต่ก็เนิ่นนาน...ก็ยิ่งห่างเหิน...

ส่วนทะเลเวิ้งว้าง...ทะเลที่เต็มไปด้วยคลื่นลูกเล็กลูกใหญ่ซัดไม่เคยหยุด บางครั้งคลื่นก็ซัดสาดไม่จบสิ้น...ทะเลเองก็ยังห่วงหาอาลัยแลคิดถึงหาดทรายสีขาวสวยงาม...แต่ตอนนี้...ทะเลไม่มีผืนทรายสีขาวนั่นอีกต่อไป...

ทะเลถามลมว่า...
"ข้าฝากวอนลม ช่วยพัดพาเอาความสวยงามของทรายกลับมาหาข้าอีกบ้างจะได้ไหม???"

ลมหมดหนทางบอกแต่เพียงว่า...
"ข้าพัดทรายมาให้ไม่ได้หรอก เพราะบัดนี้ทรายอยู่อย่างโดดเดี่ยวในที่ที่ไกล...แสนไกล อยูอีกซีกโลกหนึ่ง"

ทะเลได้ฟังก็เศร้าเสียใจ...ทะเลฝากดวงดาวและดวงจันทร์ให้ฝากไปบอกทรายว่า...
 "ทะเลคิดถึงทราย แต่ก็ไม่รู้ดวงจันทร์และดวงดาวจะไปบอกทรายให้รับรู้หรือไม่"

ทั้งทรายและทะเลจึงเฝ้ารอ...รอคอยที่จะให้โลกใบนั้นหมุนกลับคืนมาบรรจบกัน...เพื่อทั้งสองจะได้รวมตัวกันอีกครั้ง หวังและหวัง... ว่าสักวันทรายจะมาคู่กับทะเลอีกสักครั้ง...แม้ว่า...เวลานั้นจะเลยผ่านไปนานแสนนานเท่าใดก็ตาม...